Œuvre La Tour à eau de Gilles Clément – Le Partage des Eaux

"Wanneer je door dit reliëf reist, besef je dat je een geograaf-landmeter moet zijn om deze lijn met zekerheid te kunnen trekken. Een tuinarchitect kan alleen de indruk ervaren die het landschap geeft; hij mist de meetinstrumenten."
De acht miljoen jaar oude Mont Gerbier-de-Jonc dankt zijn kegelvorm aan koude, stroperige lava die niet kon stromen. Aan de voet ervan ontspringt de Loire, op drie plaatsen die respectievelijk de geografische, authentieke en ware bronnen worden genoemd.
Stel je voor dat de Loire, naast zijn lange reis naar de Atlantische Oceaan, ook in de Middellandse Zee uitmondde? Dit is de prachtige hypothese die Gilles Clément formuleerde na een beklimming van de Mont Gerbier na een periode van droogte, waarbij hij regelmatig lekkage in de rotsen constateerde. Hij stelde zich vervolgens voor dat de Mont Gerbier-de-Jonc deels zou functioneren als een "watertoren": een principe gebaseerd op de condensatie van waterdamp uit wolken in woestijngebieden. Het aldus verzamelde water zou aan de voet van de Gerbier stromen, richting de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee.

Detail van het bassin. Foto: E. Landas (AMCT)
Om dit principe zichtbaar te maken, ontwierp Gilles Clément een watertoren gebouwd van fonolieten, het vulkanische gesteente dat gevonden wordt in Le Gerbier. De vorm doet denken aan een vuurtoren met een holle kolom in het hart. Het water dat condenseert op de buitenwanden wordt in de holte van de toren geleid, verzameld in een bassin en vervolgens naar de Loire aan de ene kant en de Rhône aan de andere kant.

Creatie: 2017
De bouw van de droge stenen werd geleid door Bernard Maingard, ambachtsman van het erfgoed (metselaar – steenhouwer), en door de vereniging ELIPS in Chirols.

Gilles Clément (geboren in 1943), landbouwkundig ingenieur, tuinman, landschapsarchitect, schrijver en docent, begon zijn carrière als tuinarchitect begin jaren 1970. Hij ontwierp tuinen in Frankrijk en het buitenland voor particuliere opdrachtgevers. In 1977 creëerde hij Jardin en Mouvement, een concept gebaseerd op de gedachte van samenwerking met de natuur en afgeleid van experimenten die hij in zijn eigen tuin uitvoerde. Het concept werd in 1983 toegepast in de openbare ruimte: de opdracht voor Parc André Citroën in 1986 gaf hem de mogelijkheid het op grote schaal toe te passen.

Gilles Clément ontwierp talloze tuinen, waaronder die van het Musée du Quai Branly en het Domaine du Rayol. Als denker en theoreticus bedacht hij ook verschillende inmiddels beroemde concepten, zoals de planetaire tuin, die de diversiteit aan wezens op aarde en de sturende rol van de mensheid ten opzichte van deze diversiteit samenbrengt en verweeft.

De Chaumasse
Op bijna 1 meter boven zeeniveau is La Chaumasse het uitverkoren gebied van runderen die er hun prachtige zomers doorbrengen! Vroeger was het wandelpad een draille om hun trektocht van de vlakten van de Gard naar de hoogvlakten mogelijk te maken. Het landschap is adembenemend: zuidoost, in de verte de Middellandse Zee, noordwest, in de verte de Atlantische Oceaan... Hier steken marmotten hun neus in, komt een paar grauwe kiekendieven jagen, hebben de zeldzame wolfsklauwen een omgeving gevonden die aan hun eisen voldoet, ... bloeit de biodiversiteit.

Route
Tussen Mont Gerbier-de-Jonc en Lachamp-Raphaël, op de kruising van de D378 op de top van de Col de Bourlatier, wordt de ingang van het GR420-pad gemarkeerd door een bordje “Watershed Line”.

Parkeren is mogelijk op een grasveld langs het pad. Parkeren voor de Watertoren is ten strengste verboden.
Parkeren is ook mogelijk bij de Ferme de Bourlatier, gelegen op ongeveer 100m afstand.
U kunt het gebied bereiken door te wandelen vanaf het dorp Sagnes-et-Goudoulet over de GR 420.

In het kader van de zomerprogrammering biedt het Park rondleidingen aan met de Passeurs du PARTAGE DES EAUX bij elk kunstwerk op de route (zie rubriek Agenda).